K д Я ☆ K * K u M เว้ยเฮ้ย View my profile


[KHR*FIC*8059] Trick or Treat

posted on 31 Oct 2008 22:28 by aniefefalus in REBORN

 

 

วันปล่อยผี  ไม่มีอะไรจะมอบ ฮ่า (เอาแต่ไปสาละวนกับบล็อคคนนู้นคนนี้ทิ้งเม้นฉลองไป)

 

แล้วก็เสี้ยน  อยากแต่ง8059 >< แอร๊ย  ไม่เค้ยไม่เคยแต่ง

 

 

WARNING

Fiction นี้เป็น yaoi ถ้าผู้ใดรับไม่ได้หรือ
ไม่รู้จักคำนี้ขอให้ปิดไปซะ  เราเตือนแล้วนะ
ไม่จำเป็นต้องฝืนอ่านถ้าไม่ชอบเราไม่บังคับ
- ขอบคุณค่ะ -
 

 

KHR Fiction
Trick or Treat
pairing : 8059
Rate : PG-13 (มั้ง)

 

30/10/2xxx

"ในที่สุดก็ถึงวันนี้จนได้เนอะ~ สึนะ"  ยามาโมโตะพูดกับเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาล

"นั่นสินะ.... เฮ่อ  วันที่ชั้นจะได้รับตำแหน่งเจ้าห่วยเพิ่มขึ้นมาอีกตำแหน่ง" จากกี่ตำแหน่งก็จำไม่ได้ด้วยสิ...

"ฮ่า ฮ่า นายนี่  เข้มแข็งไว้สิ ซาซางาวะก็อุตส่าห์ติวให้นายตั้งหลายวันก่อนสอบไม่ใช่เหรอ  แถมมีโกคุเทระที่ฟิตติวจนตัวเองไม่ได้อ่านน่ะ  "  เด็กหนุ่มหัวตั้งเสมองไปทางคนอีกคนที่นั่งฟุบอยู่กับโต๊ะอยู่

 

ไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลยใช่มั้ย  นายนี่  เห็นแบบนี้ก็อดห่วงไม่ได้แฮะ

 

"ชั้นก็เกรงใจดกคุเทระคุงเหมือนกันนะ  บอกว่าไม่ต้องๆ  แต่ก็ยิ่งทำให้เป็นห่วงหนักเข้าไปอีก  ชั้นนี่มันแย่จริงๆ" สึนะเข้าโหมดซึมทะลุจุด0ไปแล้ว....

"นายนี่น้า  ชั้นทำไม่ได้เลยยังไม่พูดอะไรซักคำ" ร่างสูงพูดแล้วหัวเราะให้กับตัวเอง  ก็นั่นน่ะสิ  วันก่อนสอบ2วันเขาก็มีซ้อมใหญ่ที่ปลีกตัวมาอ่านหนังสือไม่ได้  แล้วก่อนหน้านั้นก็ทำคะแนนเทสต์ย่อยของวิชานี้ไม่ได้ตั้งเยอะ

 

ก็วันนี้เป็นวันที่คะแนนวิชาภาษาอังกฤษออก  แถมข้อสอบก็เป็นแบบเติมคำ100ข้อ  อาจารย์คนนี้ก็เป็นคนที่เคี่ยวเรื่องคะแนนยิ่งกว่าใคร  ถ้าสะกดผิดขึ้นมาแม้แต่ตัวเดียว หรือลืมแค่เติมจุดท้ายประโยคก็ตัดคะแนนจนเกลี้ยง  จนบางทีก็พาลไปถึงเรื่องชื่อของเจ้าของกระดาษคำตอบ  ถ้าเขียนไม่ตรงที่ๆเขากำหนดให้ก็โดนตัดคะแนนอยู่ดี

แล้วคนที่อ่อนเรื่องท่องจำอย่างเขาจะทำได้ยังไง

 

ยามาโมโตะเหม่อลอยออกไปทางหน้าต่าง  เหมือนรู้ชะตากรรมเมื่ออาจารย์เข้ามา

 

โดยไม่รู้ว่ามีตาสีเขียวมรกตมองอย่างเบื่อหน่ายอยู่ใกล้ๆ

 

10.00น.ถึงเวลาแล้วสิ.... 
อาจารย์สอนวิชาภาษาอังกฤษสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีน้ำตาลไหม้ สแล็คดำ  สวมแว่นเหลี่ยมสร้างความน่าเกรงขาม(และไม่น่าเข้าใกล้)ให้กับนักเรียนทุกคนได้เป็นอย่างดี  ยกเว้นประธานนักเรียนนามิโมริ...

เริ่มแจกกระดาษคำตอบให้ทีละคนๆ  เริ่มจากคนที่คะแนนสูงสุดจนถึงต่ำสุด

"เฮ่อ"  สึนะกับยามาโมโตะถอนหายใจเกือบจะพร้อมๆกัน

 

... อย่างเจ้านั่นถอนหายใจเฮือกใหญ่ขนาดนั้นได้ด้วยเหรอฟะ  งี่เง่า 

 

"คนแรก...  โกคุเทระ  ฮายาโตะ  98 คะแนน" อาจารย์ประเดิมคนที่ทำคะแนนท็อปของชั้น

"ครับๆ" เด็กหนุ่มหัวเงินเดินออกมาหน้าตาเซ็ง  ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจกับเสียงปรบมือเกรียวกราวและเสียงกรี๊ดจากสาวๆที่อยู่ในห้องเลยแม้แต่น้อย

"ครูก็ไม่อยากจะเชื่อนะว่าเด็กอย่างเธอน่ะ... จะได้คะแนนระดับนี้ได้...  "ครูเจ้าระเบียบพูดพลางดันแว่นไปพลาง ทำให้เกิดแสงสะท้องตรงขอบแว่นไปแว้บหนึ่ง

"ก็แค่ 98คะแนน  ไม่ใช่เต็มซักหน่อย" พูดแล้วหยิบกระดาษขาวจากมืออาจารย์

 

หึ  แค่2คะแนนแค่นี้ก็ทำไม่ได้  บ้าที่สุด...

 

"สุดยอดไปเลยน้า  โกคุเทระน่ะ " เด็กหนุ่มหัวตั้งทักแล้วยิ้มให้

"ก็งั้นๆแล่ะ"  มองด้วยหางตาแล้วเดินกลับที่นั่งไป 

... ไม่จิกด่าเราเหมือนทุกทีแฮะ  แปลกจัง ... ร่างสูงคิดสงสัยไปแต่ไม่เยิ่นเย้อต่อปากต่อคำให้เสียเวลา เผลอๆจะทำให้คนตรงหน้านี่อารมณ์เสียไปด้วย

 

"คนต่อไป..."  อาจารย์สอนภาษาอังกฤษเริ่มร่ายคะแนนแล้วรายชื่อทีละคนๆ

 

จนถึง

 

"ซาวาดะ  สึนะโยชิ"

"คะ...ครับ !! "

"ครูเองก็ไม่คิดนะว่าคะแนนเธอจะออกมาเป็นแบบนี้" ขยับแว่นเป็นครั้งที่ไม่รู้เท่าไหร่ตั้งเเต่เข้าห้องมา และขมวดคิ้วเป็นปมจนว่าที่หัวหน้าแก๊งค์มาเฟียกลืนน้ำลายไปอึกใหญ่

"ปะ...เป็นแบบนี้"  20? ตก? ไม่ถึงเกณฑ์? ซ่อมเสริม? ได้แค่นี้? ตั้งใจให้มากกว่านี้? ห่วยที่สุดเท่าที่เห็นมา

 

จะคำไหนเราก็ชินแล้วนี่นา  ไม่เห็นต้องตื่นเต้นเลย 
แต่ว่า...  นี่คนที่ถูกเรียกยังไม่ถึงครึ่งห้องนี่นา?

 

"ดีใจด้วย  เธอได้ 70 คะแนน  ทำดีมากนะ ซาวาดะ"  อาจารย์พูดแล้วยิ้มให้  นักเรียนทั้งห้องถึงกับซุบซิบกันเรื่องของหายากในที่นี้ยกใหญ่

"สำเร็จแล้วนะคร้าบ!!!  รุ่นที่10!!!"  โกคุเทระลุกขึ้นเฮก่อนคนแรกท่าทางสรรเสริญหัวหน้าคนนี้มากกว่าครั้งไหนๆ

"ยอดไปเลย  สึนะ !!" ยามาโมโตะดีใจด้วยคำพูดและสีหน้าที่ไม่แพ้กัน

"ดีใจด้วยนะ  สึนะคุง" เคียวโกะยิ้มให้อย่างอ่อนโยน  ส่วนของเธอเองก็ได้คะแนนมา 80

 

ทำให้สึนะตื่นขึ้นมาจากภวังค์  แล้วรับกระดาษคำตอบเดินกลับมาอย่างใจลอย  นี่เรา...ได้...70
รีบอร์นแอบยิงกระสุนไฮเปอร์โหมดให้ตอนสอบนะ?  ก็ไม่น่าใช่แฮะ

 

ยามาโมโตะตบไหล่แกล้งสึนะ  แล้วกลับมานั่งรอฟังคำลงทัณฑ์ของตัวเองต่อไป

จะได้ซักเท่าไหร่กันเชียวน่ะเรา

 

"ยามาโมโตะ ทาเคชิ"

"ครับ"

"หมดคาบนี้แล้วคุยกับครูด้วยนะ" อาจารย์ส่งกระดาษคำตอบของเจ้าของชื่อคืนกลับไป

 

... 15...

เอาเถอะ  ไม่ใช่ 0 ก็ดีเท่าไหร่แล้ว 

เสร็จแล้วโค้งขอบคุณอาจารย์เดินยิ้มกลับไปนั่งที่  สึนะถามอย่างเป็นห่วงแต่ตัวเองก็เอาแต่หัวเราะบอกไปว่า แย่จัง ตกอีกซะแล้วล่ะ  อย่างที่คิดเลย อะไรแบบนั้น  แต่ก็ซ่อนความเสียดายจากสายตาบางคนไม่มิด

หัดสลดให้คนอื่นรู้บ้างหน่อยสิฟะ  เจ้าบ้าเบสบอล...
ร่างบางผมสีเงินคิดแล้วอดอารมณ์เสียไม่ได้  เอาแต่ทำเพื่อคนอื่นแต่ไม่รู้จักดูแลตัวเอง

แย่ที่สุด

 

 

จนหมดคาบและยามาโมโตะคุยกับอาจารย์เป็นที่เรียบร้อย  เป็นการนัดให้มาสอบซ่อมอีกครั้งเพื่อจะได้คะแนนเป็น 50 ผ่านเกณฑ์ไปได้จะได้ไม่ต้องเสียเวลาซ่อมเสริมทุกเย็น 

"นายก็หาคนติวให้นายสิ  ดูชั้นสิยามาโมโตะคุง  ห่วยๆอย่างชั้นยังต้องให้ทั้งเคียวโกะจังทั้งโกคุเทระคุงคอยดูให้อยู่นี่  ขอบใจมากนะโกคุเทระคุง "  หันไปยิ้มแหะให้มือขวาของตัวเอง

"รุ่นที่10พยายามดีต่างหากล่ะครับ  ตั้งใจท่องทุกอย่างที่ผมแนะนำเลยนะ  สุดยอดไปเลยครับ ^^" ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นหางแมวหูแมวโผล่ออกมาจากโกคุเทระ  สายตามองรุ่นที่10เป็นประกายศรัทธาไม่เสื่อมคลาย

"ก็นายเก่งนี่นา  งั้นชั้นจะพยายามเพิ่มขึ้นมากกว่านี้แล้วกันนะ  ขอบใจมาก" เด็กหนุ่มตัวสูงที่สุดขอบคุณในความเป็นห่วงของเพื่อนซี้  และบอกลาทั้งคู่อ้างว่ามีงานต้องทำที่ร้านตัวเอง

 

...  ถ้าชั้นมีคนติวแบบนายบ้างแบบ...ก็ดีสิ  ก็ไม่กล้าจะชวน  ไม่กล้าจะขอ  ใครมันจะสอนให้ล่ะ

ไม่สิ...  ถึงขอร้องก็ไม่ยอมมาสอนให้หรอก

 

"ยามาโมโตะ..."  สึนะมองด้วยความเป็นห่วงเพื่อน

จนไม่รู้จะทำยังไงให้ยามาโมโตะกลับมาร่าเริงเหมือนที่ควรจะเป็นก็หันมาถาม "ทำไงดีล่ะ  โกคุเท.... อ่ะ  ไปไหนแล้ว???"

 

 

 

ร่างสูงเดินเตะก้อนหินตามทางแบบไร้จุดหมายคิดว่าจะสอบยังไงให้ผ่านถึงเกณฑ์ดี

 

เลิกเล่นเบสบอล??? 
ร่างสูงสะบัดหัวแรงๆ2-3ที  เอาความคิดชั่ววูบไร้เหตุผลออกไปจากหัว 

"ก็เลิกเล่นเบสบอลมันไปเลยเซ่"

 

 

...  ทำไมจิตใต้สำนึกมันแรงจังนะ  ได้ยินเป็นเสียงคนด้วย

 

 

"ถ้าคะแนนมันเน่านักก็หัดทุ่มเทมากกว่านี้หน่อยสิเฟ้ย  เจ้าบ้าเบสบอล"

 

"โกคุ...เทระ!!!"  ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้  ตามเขามาเหรอ?

ถ้าจะถามไปว่าแอบเป็นห่วงนี่  จะได้มั้ยนะ...  จะโดนนายยัดระเบิดเข้าปากรึเปล่า???

 

"เอาแต่ตกซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้จักเบื่อเหรอไงฟะ เจ้าโง่? ตอนอ่านหนังสือก็มัวแต่ไปซ้อมเบสบอล ทุเรศจริง"  ร่างบางเสยผมสุดทน

"ฮ่า ฮ่า ก็การแข่งมันก