K д Я ☆ K * K u M เว้ยเฮ้ย View my profile


[KHR*FIC*8059] THX 10,000+ Hits

posted on 06 Nov 2008 20:04 by aniefefalus in REBORN

 

 

~~~ *0* ~~~

 

/ตีฉาบคู่  (( ฉ่างๆ ))

 

 

 

ไม่อยากเชื่อว่าอีกั๊มจะมีวันนี้  กรี๊ด  *เอาทอนฟาทุบหัวตัวเองแบบคลุ้มคลั่ง*

ไปเช็คสแตท 

 

แอร๊ย หมื่นฮิตส์ แล้วววววววววววว ก๊า~
(ทั้งๆที่คนอื่นได้มากันนานมวากกกกกกกกกกกกกกแล้ว อีนี่เพิ่งจะถึง)

 

ไม่ได้แคปมาเพราะงี่เง่าจะรอเลขสวยอย่าง 10051 10069 อะไรแบบนี้  สุดท้ายก็ไม่ได้....แคปม่ายทัน
แต่เราไม่ได้สนับสุนนคู่10069นะ เราชอบมุคุเสะค่ะ *-* ไม่นิยมมุคุเคะ  อันนี้ซีเครียดมาก  แต่ที่รอเพราะไม่รู้จะแคปเลขอะไรที่เป็นสิริมงคลดี  (สิริมงคลตรงไหนฟะคะ?)

 

แต่ก็ขอบคุณทุกคนที่หลงเข้ามาในบล็อคไร้สาระหาประโยชน์ไม่ได้บล็อคนี้ด้วยนะคะ*ฮา*  เราเองก็พยายามจะอัพลงทุกวัน แต่บางทีก็มาอัพไม่ได้จริงๆ  (เพราะบ้านน้ำท่วม? ไม่ใช่เว้ย แห้งแล้ว)  เพราะติดงานบลาบลาอะไรบ้าบอไม่รู้  พักหลังๆนี้เราอาจจะต้องฟิตตัวเองมากขึ้น  เพราะต้องพาเกรดที่แสนบรมเน่าเฟะของเราให้กลับขึ้นมาผงาด(???)ให้ได้ (เมิงจะผงาดกับคร้ายยยยย) 

ถึงจะไม่ติดFแต่ว่า...ถ้าปล่อยไว้  ไม่ดีแน่ๆค่ะ  จีแพคลดลงมาอย่างน่ากลัว  ถ้าต่ำกว่า2.50นี่อีชั้นคงซึมไปหลายงาน หึ (ได้สังคม C+ อ่ะคิดดู  รับม่ายด้ายยยยยยยยยย T[]T ) 

 

 

พอๆ  พาไปเรื่องที่ไม่น่าอ่านแล้วก่อนที่จะเลยเถิดไปมากกว่านี้  

 

 

ในเมื่อบล็อคเสื่อมๆแบบนี้ได้ฮิตถึงหมื่น  ก็เลยอยากSpecial Thx นิโหน่ย แหะ  ฟิครีลีสเรื่องที่2 แหะ

จะว่าเผาก็เผานะ ก๊าก 

ก็ยังคงเป็น 8059 อยู่ ก็คนมันรักอ่ะ ช่วยไม่ได้ ><~ คู่นี้มันช่างเหมาะ เสะโง่กะเคะซึนๆ แอร๊ย เขิลล

 

 

WARNING

Fiction นี้เป็น yaoi ถ้าผู้ใดรับไม่ได้หรือ
ไม่รู้จักคำนี้ขอให้ปิดไปซะ  เราเตือนแล้วนะ
ไม่จำเป็นต้องฝืนอ่านถ้าไม่ชอบเราไม่บังคับ
- ขอบคุณค่ะ -
 

 

KHR Fiction
My Tutor
pairing : 8059
Rate : PG-13
comment : อิงกับเรื่อง Trick or Treat ด้วยนะจ๊ะ จิ้มโชะ  

 

"ฮายาโตะ  วันนี้ที่บ้านสึนะมีงานเลี้ยงต้อนรับปะป๊าของสึนะด้วยนะ "

"อืม รุ่นที่10ชวนผมแล้วล่ะ  แต่ปฏิเสธไปแล้ว"

"เห  นี่เธอพูดคำว่า "ไม่" กับสึนะเป็นด้วยเหรอ?  "

" -*- มันเเปลกมากเหรอห๊ะ? " 

"...  นี่ฮายาโตะ  หรือว่า.."

"...อะไร?"

"วันนี้เธอขาดน้ำตาล? เดี๋ยวพี่จะเอาสตรอเบอร์รี่ช็อตเค้ก สูตรขนแมวผสมหางจิ้งจกไหม้แล้วคลุกกระดองเต่าบด ราดท็อปปิ้งไอซิ่งให้เอามั้ย? นี่ลองปรับปรุงรสชาติให้อย่างดีเพื่อเธอแล้วนะ  ถ้ายังไงเธอจะ.."

" แค่นี้นะ  " 

 

- ตู๊ด ตู๊ด -

เฮ่อ...

ขืนพูดกับพี่นานกว่านี้...  สงสัยได้ไอ้ช็อตเค้กส่วนผสมประหลาดโลกมากินภายใน33วินาทีแน่ ...  ก็พี่น่ะเคยช้าซะเมื่อไหร่ถ้าให้คนได้กินของแบบนั้น...   

 

แค่คิดก็...  สยองแล้ว   ว่าแต่กระดองเต่าที่พี่พูดถึงคงไม่ใช่เจ้าเอนซีโอ้ของเจ้าม้าผยศบ้านั่นหรอกนะ - -"

 

------------------------------------------------------------------
"ฮัดเช้ย!" ฟืด  ใครนินทาอยู่น่ะ... 

ม้าผยศที่ฮายาโตะพูดถึงอยู่ตอนนี้กำลังให้อาหารสำเร็จรูปของเอนซีโอ้กับอาหารเม็ดเสริมเเร่ธาตุให้.....  เอ่อ  ฮิเบิร์ด

"นี่  เคียวยะ"

"...."  ฮิบาริที่กำลังเซ็นเอกสารงานกรรมการนักเรียนอยู่เหลือบตาขึ้นมองคนที่นั่งบนโซฟารับแขก 

"นายแอบนินทาฉันเหรอ?"

"พูดอะไรม้าๆ "  เหน็บเสร็จก็จัดการเซ็นงานต่อทันที

"อะไรเนี่ย?  คนเค้าอุตส่าห์รอนายตั้งแต่7โมงเช้าจนนี้ก็ปาไปตั้ง4โมงเย็นแล้วนะ  แถมยังโดนใช้ให้ให้อาหารลูกเจี๊ยบของนายอีก  อุ๊!! " ก้มมองมือตัวเองที่โดนฮิเบิร์ดจิกมืออยู่เพราะอาหารหมดแล้ว

 

.... ที่จิกนี่เพราะฉันเรียกว่าลูกเจี๊ยบรึอาหารหมดกันแน่น่ะ ...

 

"หึ"  ปากบางยิ้มมุมปากเล็กๆ 

"แทนที่จะนินทาในใจให้เสียเวลา  สู้ขย้ำทิ้งตั้งแต่เมื่อเช้าให้ตายๆไปไม่ดีกว่ารึไง?" มือผอมบางจัดเรียงเอกสารและตั้งไว้มุมโต๊ะด้านขวารอให้คุซาคาบะนำไปจัดการต่อ 

"เอ๋  แสดงว่าที่ฉันอยู่นี่  นายไม่ได้รู้สึกขัดใจ  หรือว่าน่ารำคาญอะไรแบบนั้นใช่มั้ยล่ะ ^^ " ก็แน่ล่ะสิ  ใครจะให้อาหารนกได้ดีเท่าฉันล่ะ  ให้ตั้งแต่มื้อเช้ายันจะมื้อเย็นอยู่แล้ว

"งั้นตอนนี้นายก็ว่างแล้วสิ  ไปหาอะไรกินกันมั้ยเคียวยะ"  ดีโน่พูด  ยิ้มปากฉีกจนจะถึงหูอยู่แล้ว

"ถ้าหิวหญ้ามาก  ก็ไปกินให้ไกลๆตาฉันหน่อยก็ดี  ไม่อยากให้เลือดจากหัวม้ามากระเด็นถูกเอกสารนี่เท่าไหร่หรอกนะ "  ฮิบาริหยิบแฟ้มดำอีก1อันออกมาจากใต้ลิ้นชักเปิดหน้าเเรกเตรียมอ่านรายละเอียด

"แหม  ไม่น่ารักเลยนะวันนี้น่ะ  ทำตัวเหมือนเจ้าหัวเงินมือระเบิดนั่นน่ะ " ดีโน่พูดได้แค่นั้นเมื่อรู้สึกถึงรังสีอำมหิตจากสายตาแหลมคมนั่นเข้าให้

...  จะยอมรอต่อก็ได้...  ก็จะอดทนถึงแค่นั้นล่ะ  ถ้านานกว่านี้ฉํนอาจจะทำตามใจแล้วก็ไม่เตือนอะไรลูกศิษย์ก็ได้นะ เคียวยะ 

 

------------------------------------------------------------------
"ฮัดเช้ย!!!"  อา...  นี่จามมาล้านแปดครั้งของวันนี้แล้วนะ....

 

โธ่เว้ย!!  ทำไมต้องมาหวัดกินเอาวันนี้ด้วยเนี่ย  พูดก็แหบแถมยังจะมีไข้นิดหน่อยอีก!!
ถ้าจะโทษก็ต้องโทษเจ้าบ้าเบสบอลนั่นแล่ะ  ที่ปล่อยให้ใส่เสื้อแบบนั้นตอนติวให้คราวก่อนน่ะ!!

เจ้าโง่นั่นเลยดูท่าทางไม่ตั้งใจเรียนแล้วเอาแต่มองอยู่นั่นแล่ะ  เบื่อเว้ย! ปล่อยให้ตกๆไปซะดีมั้ยเนี่ย

 

แต่ไม่ได้ๆ  เพื่อ....ซูชิ...

อด....ทน....ไว้ 

 

หลังจากเตือนตัวเองด้วยประโยคชินหูของเจ้าวัวบ้าแล้ว  โกคุเทระขยี้จมูกตัวเองจนแดงก่ำแล้วเดินไปยังตู้เสื้อผ้า  แหวกหาเสื้อสเว็ตเตอร์ที่หนาที่สุดและผ้าพันคอ

 

... วันนี้สีขาวแล้วกัน

 

เสร็จแล้วจึงเปลี่ยนเป็นกางเกงยีนส์สีสนิมเหล็ก  แล้วคว้าเสื้อคลุมสีเทาเตรียมตัวออกจากบ้าน  เช็คหนังสือและอุปกรณ์การเรียนของตัวเองจนครบรวมถึงข้อสอบยากมหาโหดระดับสอบเข้ามหาลัย(ข้อสอบที่โกคุเทระทำคะแนนติดลมบนได้นานแสนนานแล้ว )ที่ตั้งใจเตรียมไปแก้เผ็ดเจ้าหัวตั้งไว้ด้วย

 

ก็เล่นทำฉันจนป่วยแบบนี้  แถมอดไปงานเลี้ยงที่รุ่นที่10อุตส่าห์ชวน(ไม่นับเบียงกี้)  แกต้องชดใช้!! 

 

ร่างบางบิดลูกบิดโลหะเย็นเฉียบล็อคประตูบ้านแล้วออกเดินทางไปยังร้านซูชิของยามาโมโตะ  ลมเย็นๆจนเกือบจะเรียกว่าหนาวได้เลยทีเดียวพัดผ่านผิวหน้าไป  สำหรับคนที่มีไข้อยู่แล้วก็เหมือนกับโดนมีดแหลมๆของเบลเฟกอลเฉียดหน้าไปมา   โกคุเทระจึงกระชับผ้าพันคอจนมิดคางแล้วออกเดินต่อไป

... หนาวชะมัด ...

เดินไม่ถึงครึ่งทางก็ไอออกมานับสิบกว่าครั้ง  แถมยิ่งเดินเหมือนอุณหภูมิตัวเองยิ่งลดลงๆ  จนเหมือนตายมาหลายวันแล้ว  มือขวายกกระเป๋าสีน้ำเงินเข้มมากอดไว้ที่ตัวแล้วออกเดินด้วยความเร็วที่มากกว่าตอนแรก

 

เฮ่อ  เป็นมาเฟียมาตั้งนานทำไมกะอีแค่ลมหนาวแบบนี้ทนไม่ได้ฟะ  คิดแล้วหงุดหงิดโว้ย!

 

ที่หงุดหงิดก็เพราะที่จริงแล้วกินยานอนอยู่บ้านอุ่นๆสบายๆดีกว่าต้องมาทนเดินไปบ้านเจ้านั่น

เพราะอะไร?

แล้วยังกล้าปฏิเสธคำชวนของรุ่นที่10อีก(ยังคงไม่ยอมนับคำชวนจากเบียงกี้)  ปกติไม่เคยเเท้ๆ 

....

 

ทำไม?

 

 

------------------------------------------------------------------ 

 "เอาล่ะ  นี่ก็โอเคแล้วล่ะมั้ง"

ยามาโมโตะที่เพิ่งกลับมาจากการซ้อมที่ชมรม  ตัวเขาขออนุญาตซ้อมเลิกเร็วกว่าคนอื่นด้วยเหตุผลว่าจะกลับไปอ่านหนังสือสอบวันพรุ่งนี้  แล้วอีกอย่างการซ้อมวันนี้คนก็มาน้อยเพราะหวัดอีก  เรียกได้ว่าโชค2ชั้น พอกลับบ้านก็อ่านหนังสือที่โกคุเทระบอกให้เตรียมตัวอ่านตั้งแต่คราวก่อนแล้วด้วย  ไม่อยากบอกเลยว่าคราวก่อนน่ะเขาเกือบจะเรียนไม่รู้เรื่อง  เอาแต่มองคนสอนจนจะกลืนกินไปทั้งตัวอยู่แล้ว  ไม่อยากบอกเลยว่าเขาต้องอดทนเรียนขนาดไหน  แม้แต่คนสอนตัวดีคนนั้นยังทั้งบ่นทั้งด่าว่าไม่ตั้งใจเรียนจนเช้าวันต่อมา

... ก็แน่ล่ะ  ใครใช้ให้นายใส่เสื้อแบบนั้นออกจากบ้านล่ะ?  ขืนให้นายกลับตอนดึกๆก็ไม่สบายสิแถมมืดอีกตะหาก

... อยู่ให้ฉันมองนานๆนั่นแล่ะดีที่สุด ....

 

เด็กหนุ่มหัวตั้งนั่งอมยิ้มพลางอ่านหนังสือสนทนาภาษาอังกฤษต่ออีกเพราะพออ่านได้แล้วเพลินดี  รอเวลาที่คนสอนจะมาหา  จะได้พูดให้เป็นไฟจนเหมือนพูดภาษาอิตาลีเลยทีเดียว

...  เวอร์ไปมั้ยนะ...  กับคนที่ได้แค่ 15 คะแนนน่ะ

 

นั่งอ่านไปสักพักก็ได้ยินเสียงกดออดหน้าบ้าน  มองผ่านหน้าต่างก็เห็นเสื้อโค้ทสีเทากับผ้าพันคอสีขาวและเรือนผมสีเงินนั่นอีก

มาแล้วๆๆๆ

เท่านั้นร่างสูงก็รีบถลาเหมือนถลาตัวรับลูกเบสบอลงั้นแล่ะ รีบลงมาเปิดประตูรับแขกที่รอมานานแล้ว

 

ยิ่งใส่เสื้อโค้ทกับสเว็ตเตอร์นี่แล้วยิ่งดูตัวเล็กลงเข้าไปอีก ...

น่ากอดแฮะ ^^

แต่ดูแปลกๆ...   

 

"แค่กๆ"  แถมมีปฏิกิริยาตอบสนองความคิดด้วย...

"นาย... ไม่สบายเหรอ?" 

"เปล่าเฟ้ย  แค่รัดผ้าแน่นไปเท่านั้นแล่ะ  เลยคันคอนิดหน่อย"

...ทำไมเสียงแหบแบบนี้ล่ะ  เป็นหวัด?

 

"ขึ้นข้างบนก่อนเถอะเดี๋ยวหาอะไรอุ่นๆมาให้ดื่มนะ  รอแป๊บนึง"

ร่างบางตอบรับอย่างว่าง่าย เอาเถอะ  ตอนนี้ไม่ค่อยอยากชวนทะเลาะอะไรด้วยเท่าไหร่  อยากหาที่อุ่นๆมากกว่า 

... ยิ่งเดิน  ยิ่งตาลาย

โกคุเทระคลายผ้าพันคอและถอดเสื้อโค้ทออกขณะเดินขึ้นบันไดไปห้องยามาโมโตะ  ถอดถุงมือทั้ง2ข้างออกแล้วอังหน้าผากตัวเอง

 

...  เว้ย  แบบนี้หิมะละลายแน่ๆ

... รีบๆสอนให้เข้าใจเสร็จๆแล้วกลับบ้านไปนอนดีกว่า

ร่างบางนั่งลงตรงที่ว่างอีกด้านของโต๊ะญี่ปุ่นแล้วจัดหนังสือที่เตรียมมาวางไว้บนโต๊ะ  มือหยิบแว่นสีเหลี่ยมกรอบครึ่งเลนส์สีเงินออกมาใส่  พยายามเมคมาดตัวเองให้เป็นครูสอนอังกฤษสุดเฮี้ยบให้ได้(ก็ได้แค่นั้นล่ะ) 

... ปวดหัว

 

มือบางนวดขมับตัวเองแล้วพักสายตาชั่วครู่  พลันลืมตาอีกทีก็เห็นหนังสือเล่มใหญ่เล่มเล็กที่คราวก่อนวางให้เจ้าหัวตั้งอ่านเตรียมตัวมาก่อน  และยังมีข้อสอบย่อยๆที่ไว้หัดทำในแต่ละบท  ซึ่งยามาโมโตะก็เหมือนจะทำได้เกือบหมด

.... หึ  ถ้าหัดทำก็ทำได้นี่หว่า

.... ถ้าสอบไม่ผ่านอีก ฉันยัดระเบิดในชุดเบสบอลแน่

 

ความคิดสะดุดลงเมื่อยามาโมโตะมาพร้อมกับถาดที่มีนมอุ่น2ถ้วยและขนมปังทาแยมอีก6แผ่นวางบนจาน  โกคุเทระวางมือบนโต๊ะพยายามกลบอาการไข้ที่กำเริบเมื่อครู่  มองของที่ยามาโมโตะถือมา

"นี่แกกะกินอิ่มถึงมือเช้าเรอะ"

"ฮ่าๆ  ก็อากาศหนาวมันหิวเร็วนี่นา  นายก็กินเยอะๆนะจะได้มีแรงสอน ^^" แรงที่นายพยายามสร้างขึ้นมาน่ะ  ทำไมต้องฝืนขนาดนั้นด้วยนะ

"..."

อากาศหนาว แล้วมันเกี่ยวกับน้ำย่อยในกระเพาะแกเรอะ!  มันเย็นแล้วมันจะย่อยเร็วขึ้นรึไง! ไอ้ตัวกินจุเอ๊ย!! ห้องก็ออกจะอุ่นเพราะฮีทเตอร์หรอกนะ  ไม่รุ้เอาความรู้ที่ไหนมาคิด...

 

"ช่างมันเถอะ  มาเรียนต่อจากคราวก่อนดีกว่า"

"คร้าบ~  คุณครู ^^" เจ้าคนหัวตั้งยิ้มหน้าบานตั้งหน้าตั้งตาเรียนเต็มที่

"ถ้าแกกินอิ่มแล้วหลับไป  ฉันจะปลุกแกด้วยระเบิดนะเฟ้ย " 

 

 

15 นาที ผ่านไป

"Verb ช่องที่2น่ะเป็นรูปนะ....ในอดีต  ถ้าใช้คู่กับประโยคเราจะเรียกประ...โยค นั้นว่า..." 

ให้ตายสิคอแห้งไปหมด  พูดแล้วเหมือนน้ำลายมันฝืดคอ... บ้าจริงเว้ย 

"Past tense ..........!!"  พูดจบ โกคุเทระก็สำลักไอออกมาหนัก

"โกคุเทระ! " ยามาโมโตะลุกพรวดออกมาดูอาการคนที่นั่งตรงข้าม  ลูบหลังบางที่สั่นเล็กๆให้ผ่อนคลายลง

"มะ