K д Я ☆ K * K u M เว้ยเฮ้ย View my profile


[KHR*FIC*8059*D18] Valentine

posted on 14 Feb 2009 00:10 by aniefefalus in REBORN

 

 

WARNING

Fiction นี้เป็น yaoi ถ้าผู้ใดรับไม่ได้หรือ
ไม่รู้จักคำนี้ขอให้ปิดไปซะ  เราเตือนแล้วนะ
ไม่จำเป็นต้องฝืนอ่านถ้าไม่ชอบเราไม่บังคับ
- ขอบคุณค่ะ -
 

 

KHR FanFiction For Valentine


- Chocolate -

pairing :  8059,D18(10%)

rating  : PG-15

 


... พรุ่งนี้เป็นวันวาเลนไทน์ ...

 

... พรุ่งนี้... ก็เป็นวันที่น่าเบื่ออีกวัน

 

... ก็ต้องมาคอยหนีหัวซุกหัวซุนกับช็อคโกแลตอาบยาของอาเจ้

 

... ก็ต้องคอยมาเก็บพวกสัตว์กินพืชที่เอาแต่สุมหัวตลอดวัน

 

... เซ็งที่สุด!

 

... น่าเบื่อสิ้นดี

 

... วันบ้าอะไรไม่เห็นต้องทำอะไรแบบนั้น

 

... วันอื่นสุมหัวกันไม่เป็นรึไง

 

... ทำแบบนั้น  แล้วคนรับจะดีใจเรอะ???

 

... คนให้คนรับ  ต้องให้กันแค่วันนี้วันเดียว  งั้นสิ

 

... เฮอะ


... หึ

 

 

 

 

 


...  วาเลนไทน์อะไร  ไร้สาระ ...  

 

 

 

วันที่  13  กุมภาพันธ์

 

" โกคุเทระคุง " ว่าที่รุ่นที่10กำลังเก็บอุปกรณ์การเรียนเข้ากระเป๋าสะพายของตน  เรียกเจ้าของชื่อไปพลางหยิบสมุดวิชาคณิตศาสตร์ที่เคียวโกะให้ยืมมา  ปัดหน้าปกที่ดูยังไงมันก็สะอาดของมันอยู่แล้ว  แล้วยิ้มอย่างสุขใจออกมา

 

" คร้าบ~  รุ่นที่10 " หางหมาหูหมาโผล่เรียบร้อย

 

" พรุ่งนี้ก็วาเลนไทน์แล้วเนาะ " มองตาเคลิ้มไปที่สมุดเล่มเดิม..  ไม่รู้จะเพ้อไปถึงเจ้าของอีกนานแค่ไหน

 

" เอ่อ  ครับ " แล้วไงเหรอ?

" ถ้าเค้าไปทำช็อคโกแลตที่บ้านเหมือนคราวก่อนก็ดีสิน้า~ " สึนะที่ตอนนี้เข้าโหมดเลิฟไฮเปอร์ไปโดยไม่ต้องสงสัย  กอดสมุดหมุนไปหมุนมาเป็นพายุเฮอริเคนท่าเดียวกับที่กุ๊กโจรสลัดคนหนึ่งทำเป็นประจำ 


... คราวก่อนที่เกือบจะกระเดือกแครกเกอร์ยาพิษเข้าไปน่ะนะ!! 

 

" อ๊ะ  แต่ว่าเดี๋ยวโกคุเทระก็มีสาวๆเอาช็อคโกแลตมาให้เป็นภูเขาอีกแหงๆอยู่แล้วล่ะ " สึนะเริ่มกลับเข้าสู่จุดปกติสุข  เก็บสมุดที่เหมือนลงอาคมไฟดับเครื่องชน(แห่งรัก)ลงในกระเป๋า 

 

" ของแบบนั้นผมไม่ได้อยากได้ซะหน่อยนี่คร้าบ  พวกนั้นเอามาเอง " โกคุเทระทำหน้าเบื่อสุดชีวิตจัดแจงสะพายกระเป๋าตัวเอง  เตรียมตัวกลับบ้านพร้อมท่านรุ่นที่10 

 

" เอ๋  ทำไมล่ะ  เค้าอุตส่าห์เอามาให้นะ " สึนะบอกพลางคิดถึงสถานะของตัวเอง  ที่เป็น1ในผู้ชายของกลุ่มผู้ชาย3คน  โดย2คนที่เหลือได้ช็อคโกแลตจากพวกผู้หญิงกันแทบนับคนไม่ได้  ส่วนของตัวเอง...ไม่มีให้นับ  ไม่รู้จะดีใจหรือว่าเสียใจดีที่มีเพื่อนเป็นที่นิยมขนาดนั้น 


" ก็ผมไม่ได้สนใจยัยพวกนั้นอยู่แล้ว  รับไปก็เท่านั้นนี่ครับ " 

 

" แต่รับไว้ก็ดีนะ "  จู่ๆสมาชิกวงสนทนาก็เพิ่มมาอีก1  ยามาโมโตะกลับมาจากซ้อมเบสบอลช่วงบ่ายพอดี

 

" ฉันว่าอร่อยดีนะ  แต่ละคนที่ทำมาน่ะสุดยอดทั้งนั้นเลย! ยิ่งเป็นช็อคโกแลตใส่คุกกี้กับอัลมอนต์เยอะๆนะ  สุดยอด!"  มาถึงก็เริ่มจะวิจารณ์อาหารปากที่จะได้ในวันแห่งความรัก

 

" ก็มีแต่พวกตะกละแบบแกนั่นแล่ะ  กินไม่หยุดไม่เลิก " หนุ่มหัวเงินแว้งกลับไปเพราะหมั่นไส้ที่กินของแบบนั้น 

 

 


... ของคนอื่น  ...

 

 

" แต่ว่าของที่ตั้งใจทำจากใจน่ะ  มันอร่อยทุกอย่างนะ  พ่อฉันก็สอนอยู่บ่อยๆ "

" ... " 

 


... ทฤษฎีนี่คงไม่ได้ผลกับเบียงกี้

 

 

" เหอะ  กลับบ้านไปทำซูชิเถอะไป  "  โกคุเทระหันเดินไปอีกด้านของประตูโรงเรียน

 


" ไม่กลับด้วยกันเหรอ  โกคุเทระคุง " 

 


" ผมมีธุระนิดหน่อยน่ะครับรุ่นที่10  ขอโทษนะครับที่ไปส่งไม่ได้ "  ว่าที่มือขวาโค้งคำนับลานายเหนือหัวก่อนเดินต่อไป  ไม่หันไปมองอีก2คน

 


ทางที่ไปทางหน้าสถานี

 


" หืม?  ไม่กลับไปพร้อมกับเจ้าพวกนั้นรึ "  ชุดกาคุรันโผล่แขนเสื้อข้างที่มีปลอกแขนรักษากฎ  ฮิบาริยืนอยู่หลังเสาต้นใกล้ๆกับประตูโรงเรียน

 


" แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแกด้วย  ไอ้กรรมการบ้า  มายืนตรงนี้ไม่มีที่จะไปเรอะ "

 


" ก็แค่มาจับตาดูพวกสัตว์กินพืชที่มาสุมหัวไม่กลับบ้านซะทีก็เท่านั้น "  ฮิบาริเดินผ่านโกคุเทระเข้าไปในโรงเรียนนามิโมริไป

 


... ทำด้วยใจงั้นเหรอ

 


ร่างเล็กเดินเข้าห้องกรรมการรักษาระเบียบไป  และหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดถึงปลายสาย

" คุซาคาเบะ  มีเรื่องจะวานหน่อย... "

 


....................................................................................................


" โห  อะไรจะเยอะขนาดนี้ฟะ!!! " 

 

ตอนนี้โกคุเทระกลายเป็นแมวขี้โวยวายกลางห้างหน้าสถานีไปแล้ว  หลังจากแยกกับฮิบาริก็รีบตรงมาที่นี่  ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรดลใจให้เดินมาถึง  แล้วยังตรงดิ่งมาที่ช่องแผนกนี้อีก

 

- CHOCOLATE CORNER  -

 

" นี่ของหวานๆขมๆแบบนี้มันจะผลิตกันล้นโลกขนาดนี้เลยเรอะ  แล้วแบบไหนจะดีล่ะเนี่ย "  ร่างบางเดินวนไปเวียนมา  หยิบถุงแล้วถุงเล่าคอยอ่านส่วนประกอบข้างหลัง  แต่ก็ไม่รู้อยู่ดีว่าแบบไหนถึงจะอร่อย  แบบไหนถึงจะทำออกมาแล้วไม่เละ 

 

... รึว่ามันต้องชิมทุกอัน 

 


โกคุเทระสะบัดหัวพรึ่บ  ไม่ใช่ๆ  วิธีแบบนั้น  ไม่ใช่พวกตะกละกินช็อคโกแลตไปทั่วแบบเจ้านั่นซะหน่อย!! 

 


" ก็ถ้าเอาแบบขมๆกำลังดี  ก็ต้อง Hotel Chocolate แต่ว่ามันเเพงเกิน ก็ลองเอา royce  ดูก็ได้นะ  ขมๆรสชาติก็กำลังดี  แต่อร่อยขนาดไหนก็อยู่ที่คนทำนั้นล่ะนะ "  เสียงปริศนาของชายร่างใหญ่ให้คำแนะนำมาเหมือนฟ้าประทานมาให้คนซื้อของกินไม่เป็น  โกคุเทระก็ได้แต่พยักหน้าตามจังหวะที่พูด  กว่าจะรู้สึกตัวว่าคนที่พูดอยู่เป็นคนที่ตัวเองก็รู้จักเช่นกัน  ชุดดำๆแบบนี้....  ทรงผมยื่นๆ มันปลาบแบบนี้...

 


" เฮ้ย!!  เจ้ารองหัวหน้ารักษาระเบียบ!! "

 


" เอาเป็นว่า royce  แล้วกันนะเจ้าหนู  หยิบถึงไหมล่ะ? เอ้า  เอาไปก่อนก็ได้ " มือใหญ่ยื่นส่งกล่องสีน้ำเงินเข้มให้ร่างบางที่ยืนทำหน้าเหวออยู่  ก่อนจะรับและรีบพาตัวเองออกมาจากแผนกนั่น

 


 ทำไมคนอย่างคุซาคาเบะมาอยู่ที่นี่ฟะ!! 

 


........................................................................................................


หลังจากที่เผชิญกับเหตุการณ์โหดร้าย  นั่นคือรวบรวมความกล้าไปขอสูตรทำขนมมาจากเบียงกี้  ทำใจแข็งได้สักพักก็เกือบเอาชีวิตไปทิ้งหน้าบ้านซาวาดะ  ยังดีที่เบียงกี้ใส่ผ้าปิดปากอยู่เห็นว่ากำลังทำขนมสูตรใหม่เพื่อรับพรุ่งนี้  และจะเอาไปให้ชิมด้วย  แต่เอาไปให้ชิมนี่คงไม่ต้องก็ได้

 


โกคุเทระกลับถึงบ้านก็เริ่มเตรียมเครื่องมือที่จำเป็นสำหรับการทำช็อคโกแลต  ตามที่คู่มือในนั้นบอกไว้  ดีนะที่มีเกือบพร้อม  ทั้งหม้อ  แม่พิมพ์(ที่ซื้อมาจากห้าง) ไม้พาย  ตู้เย็น  แล้วก็ของที่จะผสมกับช็อคโกแลต

 


ร่างบางถลกแขนเสื้อขึ้นและสวมผ้ากันเปื้อน  เอามือกอดอกมองอุปกรณ์ที่วางอยู่เต็ม

 


... จะทำได้มั้ยเนี่ย ...

 


........................................................................................................


" คุณเคียวครับ... "


" ... "


" เอ่อ  คุณเคียวครับ "


" .... " 


" ถ้าไม่รีบหรี่ไฟ  มันจะไหม้เอานะครับ!! " คุซาคาเบะยื่นมือเข้าไปหรี่แก๊ส  เปลวไฟสีส้มค่อยเบาบางลง  ฮิบาริหันมาทำตาดุใส่

 

" ใครใช้ให้แกสอดมือมายุ่ง "

 

" ก็คุณเคียวบอกเองว่า ให้อยู่คอยคุมสถานการณ์คับขันนี่ครับ - - "  ใช่สิสถานการณ์ตอนนี้คับขันสุดๆ!

 


ตอนนี้เศษช็อคโกแลตกระจายเต็มห้อง...

 

ตอนนี้มีดทำครัวไปปักอยู่ตรงโซฟาห้องรักษาระเบียบ

 

ตอนนี้ทั้งผมทั้งคุณเคียวมอมไปด้วยคราบช็อคโกแลตที่คุณเคียวทำพลาดไปหลายต่อหลายครั้ง

 

 

แถมตอนนี้คุณเคียวกำลังจะวางเพลิงในห้องกรรมการรักษาระเบียบ!

 

 

" ถ้าไปทำในห้องครัวก็ไม่มีปัญหาแล้วล่ะครับ  ไม่น่าให้ยกของพวกนี้ขึ้นมาเลยนะครับ " ไม่รู้ทำไปได้ยังไง  ตอนนี้ทั้งแก๊สมินิ  เตา  หม้อ  อะไรต่อมิอะไรกระจายเต็มห้องไปหมด!

 

" ก็ไม่อยาก  ทำที่ห้องนั่น " ร่างเล็กส่งสายตาพร้อมจิตสังหารมาคุสุดๆ  แถมด้วยเสียงมีดที่สับลงบนช็อคโกแลตทีเดียวขาด

 

ใครสอนคุณเคียวให้ทำแบบนี้ที่ห้องแบบนี้ล่ะครับ!  
 

........................................................................................................

 

ณ.เวลา ตีสี่  ของวันที่ 14 กุมภาพันธ์

 

" โอ๊ยยยยยยย  ยากจังโว้ยยยยยยยยยยยย!!!!!! "

 

เสียงโหยหวนดังไป59บ้าน  เป็นเสียงของใครไม่ได้นอกจากผู้พิทักษ์แห่งวายุที่กำลังทำหน้าที่ฝืนตัวเองกับเรื่องที่ไม่เข้ากับตัวเอง 

 

" ทำไมของแบบนี้ถึงทำยากทำเย็นแบบนี้ฟะ  นี่จะเช้าอยู่แล้วยังไม่ถึงไหนเลย "  นิ้วชี้และนิ้วกลางถูกยกขึ้นมาเลียคราบช็อคโกแลตที่เลอะ  แต่ตอนนี้ไม่ว่าจะตรงไหน  ก็เปื้อนไปทั่วตัวเเล้ว  เหมือนกับว่าเอาตัวเองไปจุ่มลงในหม้อช็อคโกแลต  เครื่องครัวก็ดำเกรียมไปเยอะแยะ ทั้งหม้อที่ต้มก็มีควันไหม้ลอยฟุ้ง ช้อน,ไม้พาย,ทัพพีที่ถูกงัดมาใช้ก็เหมือนจะไม่ได