K д Я ☆ K * K u M เว้ยเฮ้ย View my profile


Private*8059 LIES

posted on 05 Jul 2011 20:14 by aniefefalus in REBORN
 
 
Warning Y

Hanai Hana as 山本 武, Yamamoto Takeshi

K д Я ☆ K * K u M as 獄寺 隼人, Gokudera Hayato

Photo by sHiN'O(shi-no)
Support by Linlii
Base on 8059 Fiction "L I E S" by sHiN'O(shi-no)
Adjust By K д Я ☆ K * K u M

PG - 15

@Private Location

(เพื่อความก๊าว โปรดอ่านให้ครบทุกตัวอักษรจ้า)
 
 
 
 
 
L I E S
 
 
 

ตั้งแต่เมื่อไหร่
 
ที่เอาแต่คิดถึงอะไรซักอย่าง
 
 
 
ฮะฮะฮะ นั่นน่ะสิ ผมก็คงคิดไปเองนั่นแล่ะน้า

... แต่มันก็มีความสุขดีนะ การได้คิดแบบนี้ไปเรื่อยๆ
 
 
 
เรื่อยๆ
 
 
เรื่อยๆ
 
 
เรื่อยๆ
 
 
ถึงบางครั้งจะอึดอัดล่ะมั้ง ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

 เพราะไม่แน่ใจ ว่าคิดถึงทำไม คิดถึงอะไร คิดถึงคนไหน?

แล้วคิดถึง... ความรู้สึกคิดถึงคนๆนึงแบบพิเศษเนี่ย ผมก็เพิ่งรู้สึกนี่แล่ะ ฮ่าๆ
มันไม่เหมือนกับการคิดถึงแบบ คิดถึงการซ้อมเบสบอล คิดถึงป๋าที่ร้าน รึคิดถึงการเล่นมาเฟียอะไรนั่นด้วยนะ


คราวนี้ก็เหมือนกัน


ที่หมอนั่นไม่มาเรียน ทั้งๆที่สึนะก็นั่งอยู่ในห้อง แต่เจ้าตัวที่ติดแจกับสึนะถึงไม่อยู่เนี่ยสิ?
ก็ได้แต่คิดหาสาเหตุ คิดไปตื้นๆแบบที่คนอย่างผมพอจะคิดออกอยู่บ้างนี่นา ฮ่าๆ
คิดไปคิดมา ก็มาหยุดอยู่ที่บ้านหมอนี่ซะแล้ว


...

นี่ผมเอาเดินตัวปลิวจากโรงเรียน มาถึงนี่เลยเหรอเนี่ย ฮ่าๆ

เป็นเอามากเลยนะเรา




“เฮ้ย!”
 
 
 
 
“แกมาทำบ้าอะไรฟะ”
 
 
 
...
 
 
นั่นน่ะสิ
 
 
 
 
 
 
“แหะๆ เอาชีทการบ้านมาให้นายน่ะ”
 
 
ผมก็ตอบไปแบบนั้นไม่ได้ดูสภาพความเป็นจริงของตัวเองเลยซักนิด
 
จริงอย่างที่คิด โกคุเดระเองก็มองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า มือซุกกางเกง ทำหน้าเหนื่อยหน่าย .... ประมาณว่า

ตัวเปล่าๆไม่มีแม้แต่กระเป๋าเรียนเนี่ยนะ!
 
 
 
“แกกลับไปได้แล้ว”
หมอนั่นถอนหายใจแล้วเดินสวนกับผมกับแบบตัดเยื่อใยเลย อืม ก็ปกตินะ ฮ่าๆ
 
 
 
 
 
“นี่”
 
 
“...”
 
 
“ทำไมนายไม่ไปโรงเรียนล่ะ?”
 
 
“...”
 
 
หมอนั่นไม่ยอมตอบผม เอาแต่เดินขึ้นไปตามทาง ไปยังท่างเข้าบ้านของตน
 
 
“สึนะเป็นห่วงนายนะ”
 
 
 
 
“!”
 
เห็นโกคุเดระสะดุดกับชื่ออันเป็นที่เคารพของตัวเองไปกะพริบตานึง ไม่ได้หยุดจะคุยกับผมต่อ... แต่ความเร็วการเดิน มันก็ช้าลงนิดนึงนะ นิดเดียวจริงๆ จากสายตาผมน่ะ
 
 
 
“นะ หนวกหูน่ะ!”
 
 
เจ้าตัวหน้าขึ้นสีระเรื่อเล็กๆ ...
 
 
“ฮะฮะฮะ”
 
 
 
 
 
“พรุ่งนี้อย่าลืมไปโรงเรียนด้วยล่ะ”
 
 
...


“เออ!”

แล้วหมอนั่นก็เดินเข้าบ้านของตัวเองไป

ผมอาจจะพบคำตอบแล้วก็ได้

ว่าตัวเองคิดถึงใคร



แล้วคิดถึง  ทำไม



.....




หลังจากวันนั้น เราก็ยังทำตัวปกติเหมือนเดิม เฮฮากับสึนะ คุยเรื่องโน้นเรื่องนี้ ทะเลาะกันกับโกคุเดระ(อันนี้เค้าเป็นคนเริ่ม แล้วก็เหมือนจะพยายามทะเลาะให้ได้มากกว่า)
 
 
 
อย่างวันนี้ คงเป็นวันที่สภาพอากาศทั้งโลกและจักรวาลแปรปรวนล่ะมั้ง
ก็ยามาโมโตะ ทาเคชิ มาใช้ชีวิตอยู่ในห้องสมุดน่ะสิ ฮ่าๆ
 
เพราะว่าผมโดนอาจารย์ให้ซ่อมเนื้อหารายงาน ก็เลยต้องมาหาเนื้อหาเพิ่มเติมน่ะ ยากจังเลยน้า
 
 
 
ไม่รู้ว่าโชคดี รึว่าบังเอิญเป็นใจ
ที่ๆผมนั่งได้เห็นโกคุเดระที่กำลังนั่งอ่านหนังสือภาษาต่างประเทศยากๆอยู่อีกฝั่งของชั้นหนังสือ
 
 
ผมก็ได้อาศัยเงาเหลือบมองเป็นครั้งคราว(บ่อยๆ ฮ่าๆ)
ผมว่า น่ารักดีนะ ...
 
 
จนเห็นเค้าเดินไปหยิบหนังสือเพิ่ม หายไปซักพัก แล้วผมก็ตัดใจไป
 
 
 
และได้ยินเสียงเก้าอี้ตรงข้ามผม เสียงขาเก้าอี้เสียดสีกับพื้น
 
 
 
 
โกคุเดระกำลังมานั่งตรงข้ามกับหน้าของผม!
 
 
 
 
 

“อย่าเข้าใจผิดนะเว้ย  แค่ที่นั่งมันไม่พอ”

ผมก็ใช้หางตามองไปรอบบริเวณ บางตัวก็นั่งกันเต็มโควต้าเก้าอี้ และบางตัวก็ถูกวางของจองไว้แล้ว
ก็รู้สึกดีนะ ที่อย่างน้อยผมก็ยังมีอยู่ในสายตาที่จะนั่งด้วยกันอยู่บ้าง

จากนั้นเค้าก็นั่งอ่านหนังสืออย่างเงียบเชียบ หน้าตาตั้งใจไปกับโลกตัวอักษรตรงหน้า ด้วยภาษาที่ผมเดา

ว่าเป็นอิตาลีล่ะมั้ง ผมอ่านไม่ออกน่ะ ฮ่าๆ
 
 
เหลือบมองเป็นพักๆไม่ให้รู้สึกตัว

ทำไมผมถึงคิดว่าน่ารักได้ขนาดนี้
 
 
โกคุเดระอ่านได้ซักพักก็ปิดหนังสือ แล้วด้วยความที่ดึงหนังสืออย่างเร็วทำให้กระดาษที่เอามาจดด้วยและวางใต้หนังสือ จะถูกแรงดึงทำให้ร่วงกระจายไปบนพื้น


“บ้าชิบ!”
 
 
“ชั้นช่วยเก็บนะ”
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
!
 
 
 
 
 
“เอามาเน่!!!! -///- ** ”
 
“มันก็ไม่ได้เลวร้ายซักหน่อยน้า”
 
 
 
 
 
อืม  ก็ทุกอย่างของหมอนี่  เป็นของสึนะนี่นา


น่าน้อยใจจังน้า



...


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

“ชอบ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
หมอนี่จะรู้มั้ยนะ

ว่าคำๆนี้สามารถฆ่าผมตายคาที่ได้ตรงนี้นี่แล่ะ
 
 
 
 
 
 
 
“ฮะๆๆๆๆ นายจะพูดกรรโชกแบบนั้นใส่สึนะไม่ได้น้า”
 

“ก็.... ก็คนมันไม่เคยนี่หว่า!!!!! ”
 
 
 
 
 
 

 
 
 
มีหลายครั้งที่ผมจะไปทำความสงบใจที่ห้องรับแขกของฮิบาริ
ด้วยความที่เรา มีอะไรที่คล้ายๆกันแล่ะมั้ง เหมือนกับต่างคนต่างก็รอ... รออะไรกัน
 
 
ก็ไม่มีใครเปิดคำถามก่อนกันเลย อย่างฮิบาริคงไม่สนใจจะถามผมให้เสียเวลาหรอกนะ อยากรู้ก็คงเอาทอนฟามาขู่เลยจะเร็วกว่า ฮ่าๆ

ทุกครั้งที่ผมมาที่ห้องรับแขก ก็เห็นฮิบาริกำลังเซ็นเอกสาร แล้วบนโต๊ะก็มีโทรศัพท์มือถือวางอยู่อย่างเป็นจุดโฟกัสของทั้งโต๊ะ แน่นอนว่าผมไม่ได้ถามหรอกว่ารอใครอยู่ และถามไปก็คงไม่มีคำตอบกลับมาเหมือนกัน

จนกระทั่งเย็นวันหนึ่งที่ผมกลับพร้อมสึนะและโกคุเดระ
ฮิบาริที่เดินออกมาจากอาคารทีหลัง ก็เข้ามาพูดกับผม หลังจากที่2คนนั้นเดินล่วงหน้าไปรอที่หน้าโรงเรียนก่อนแล้ว
 
 
ฮิบาริถามผมว่า ทำแบบนี้แล้วมีความสุขหรือ
 
....

ผมก็ยิ้มตอบกลับไป ...  ไม่รู้สิ
 
 
 
แล้วขอตัวเดินไปหา2คนที่รอยู่ก่อนหน้านี้
ตอนที่ผมหันกลับไปยังทิศทางหน้าโรงเรียน

สายตาผมก็ทันเห็นว่า โกคุเดระมองผมด้วยสายตาที่แปลกไปจากเดิม แล้วก็หันกลับไปคุยกับสึนะอย่างเป็นปกติ